TA ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ!

Στους μαθητές μου της Α’ Λυκείου συνηθίζω να διαβάζω ένα παραμύθι με τίτλο «ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ», από την υπέροχη και ανεκτίμητη συλλογή παραμυθιών από όλον τον κόσμο της Λιλής Λαμπρέλλη (2013: 31-36). Σε αυτό το απόσταγμα γνήσιας σοφίας ένας βασιλιάς μένει ανάπηρος μετά από ένα ατύχημα. Δεν πρόκειται να ξαναπερπατήσει και καταδικάζει και τους υπηκόους του να τον μιμηθούν με την επιβολή νόμου που ο ίδιος θέσπισε. 

 Από τότε οι κάτοικοι της περιοχής περπατούσαν με δεκανίκια, μιμούμενοι τον βασιλιά τους που φαίνεται να ικανοποιείται από το θέαμα. Όλοι πια ήταν ίδιοι. Όλοι εκτός από έναν! Τον γέροντα που ήρθε από τα βουνά. Που περπατούσε στα δυο του πόδια. Που δεν ξέμαθε να περπατάει, γιατί απλά δεν ακολούθησε τον νόμο. Τους κάλεσε να περπατήσουν πάλι σαν και πρώτα. Ο Βασιλιάς είχε πεθάνει. Δεν είχαν τίποτε να φοβούνται πια.

 Μάταια οι κάτοικοι προσπάθησαν να σταθούν στα πόδια τους. Είχαν πια ατροφήσει! Κι όταν μια ομάδα έμαθε μετά από επίπονες προσπάθειες να περπατά, ο νόμος ήταν αμείλικτος. Ο γέροντας και οι νεαροί που τόλμησαν να κυκλοφορήσουν χωρίς στηρίγματα καταδικάστηκαν σε θάνατο. Και οι άνθρωποι της πολιτείας δεν ξαναστάθηκαν ποτέ στα πόδια τους. Και όλοι είχαν να διηγούνται έναν μύθο : πώς κάποτε κάποιοι περπατούσαν « με το σώμα στητό και τα χέρια ελεύθερα». 

 Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να διερωτώμαι αν έχουμε περιέλθει και εμείς σε αυτήν την κατάσταση. Αν με όχημα «τον νόμο» θα ξεχάσουμε σιγά σιγά ελέω πανδημίας να περπατάμε ελεύθεροι.Αν θα αποκτήσουμε πατερίτσες και θα απαγορεύεται η οποιαδήποτε προσπάθεια να σταθούμε στο ύψος μας. Στο ύψος που ταιριάζει στο είδος μας και στον πολιτισμό μας. 

 Βρισκόμαστε όλοι θεατές – άλλοι ενεργητικοί και άλλοι παθητικοί- σε ένα θέαμα που φαίνεται ότι δεν το επιλέξαμε. Ή μήπως το επιλέξαμε; Γιατί η αδιαφορία ή η παθητικότητα αποτελεί συναίνεση. Και η συναίνεση σημαίνει αποδοχή και συνενοχή.

 Μήπως πάλι ο φόβος μας παρέλυσε τα πόδια; Μήπως μας παρέλυσε και το νου; Γιατί κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που είναι τόσο κοντά μας; Αισθανόμαστε σίγουρα μια απειλή. Είναι ο ιος. Αυτός που από πέρυσι μας τόνισαν ότι είναι ο αόρατος εχθρός. Για να μπορεί ο ορατός να δουλεύει υποχθόνια, χέρι χέρι με τα μέσα ενημέρωσης . Για να τρομοκρατεί και να διχάζει. 

 Περιμένω τον γέροντα. Δεν ξέρω πότε και από πού θα έρθει. Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να μας διδάξει να περπατάμε ελεύθεροι ξανά. Να μας θυμίσει ότι οι νόμοι είναι για να μας προστατεύουν κι όχι να μας απειλούν, ότι το παρελθόν μάς έχει διδάξει ότι τα εγκλήματα δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται και ότι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι η δικλείδα ασφαλείας όλων μας. 

 Ο εχθρός δεν είναι ο συνάνθρωπός μας. Αρρωστος ή υγιής είναι ο φίλος μας, ο συμμαθητής μας, ο συνάδελφός μας. Εμβολιασμένος ή μη είναι ο ίδιος που με χαρά χαιρετούσαμε στο δρόμο. Αυτά κανένας ιός δεν μπορεί να τα αλλάξει. Κι ας έχουμε οδηγό μας αυτό που σκέφτηκε ο γέροντας , όταν εκδιώχθηκε από το χωριό γιατί υποστήριξε το αυτονόητο : « …όταν κάποιος είναι σκλάβος μιας ανημπόριας ανύπαρκτης για τόσο πολύ καιρό, δεν μπορεί να γίνει ελεύθερος από τη μια στιγμή στην άλλη . Θα πληγωθεί . Γιατί η τόλμη δεν αρκεί. . Χρειάζεται και υπομονή και επιμονή και πειθαρχία η ελευθερία. Και κανένας δεν μπορεί να σου την επιβάλει , αν βαθιά μέσα σου δεν την λαχταράς»( Λαμπρέλλη, 2013: 33-34).

 Υγεία και ευθυκρίσια σε όλους !

Βράβευση του 1ου ΓΕΛ Χαϊδαρίου στο ΙΜΕ για την εργασία με θέμα : Το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στην ιστορική μνήμη.

Η κα Παπαζάνη και ο Κος Μπακογιάννης επί το έργον. 1ο ΓΕΛ Χαϊδαρίου 26/09/2015

Τα παιδιά του Λυκείου μας στην παράσταση 'Βγάλ' τον υπουργό απ' την πρίζα" 26/09/2015

Φωτογραφίες από την παράσταση "Βγάλ΄τον υπουργό από την πρίζα " στο Δημαρχείο Χαϊδαρίου στις 26/09/2015

Η θεατρική μας παράσταση στο Δημαρχείο Χαίδαρίου 26/09/2015.

http://xaidarisimera.blogspot.gr/2015/10/1.html

ΙΣΤΟΡΙΑ Α' ΛΥΚΕΙΟΥ. ΎΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Ύστερη Αρχαιότητα

Η περίοδος της Ύστερης Αρχαιότητας καλύπτει στην περίοδο από τον 4^ο έως τον 6^ο αιώνα μ. Χ και αποτελεί ουσιαστικά ένα μεταβατικό στάδιο, όπου δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα μετά την παρακμή του ρωμαϊκού κράτους, τα οποία και μετεξελίχθηκαν.

Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 4^ου αι. μ.Χ η αυτοκρατορία ήταν διαιρεμένη σε Ανατολικό και Δυτικό κράτος, μια διαίρεση που οριστικοποιείται το 395 μ.Χ. 

ü Στο Ανατολικό τμήμα, κυρίαρχο ήταν το Ελληνικό στοιχείο.  Εκεί δημιουργείται ένας νέος τύπος πολίτη, ο βυζαντινός, που ήταν αποτέλεσμα της σύνθεσης της ρωμαϊκής κρατικής παράδοσης και του Χριστιανικού στοιχείου.

ü Στο δυτικό τμήμα το αποδυναμωμένο κράτος κατακλύστηκε από  ξένους λαούς. Έτσι, καταλύθηκε το 476 π.Χ και οι γερμανικοί λαοί εγκαταστάθηκαν στα εδάφη του. 

Σταθμοί αυτής της περιόδου είναι :

• Στην αρχή ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός αναδιοργάνωσε το κράτος, δίνοντας απολυταρχικό χαρακτήρα στη διοίκηση.

• Ο Μ. Κων/νος μεταφέρει την πρωτεύουσα και αποδέχεται το Χριστιανισμό. Διαμορφώνεται έτσι προοδευτικά η Βυζαντινή φυσιογνωμία του κράτους.

Ο  Διοκλητιανός αναδιοργανώνει την αυτοκρατορία. 

ü Διοικητικές αλλαγές : προκύπτουν από την ανάγκη

 α)  άμεσης παρέμβασης του στρατού

 β)  καλύτερης φύλαξης των συνόρων.

Εφάρμοσε το σύστημα της Τετραρχίας, στο οποίο 4 άνδρες μοιράστηκαν την εξουσία :

(Ανατολή) : Διοκλητιανός (Αύγουστος)- Γαλέριος(Καίσαρας)

( Δύση) : Μαξιμιανός (Αύγουστος) – Κωνστάντιος ο Χλωρός (Καίσαρας)

ü Πολιτειακές αλλαγές : η Ηγεμονία μετετράπη σε απόλυτη Μοναρχία (από principatus φτάνουμε σε dominatus).

Α) το κράτος χωρίστηκε σε μικρές επαρχίες.

Β) οι διοικητές των επαρχιών αυτών ορίζονταν από τον ίδιο τον αυτοκράτορα

Γ) Αφαιρέθηκε η πολιτική εξουσία του στρατού, καθώς είχε δικούς του διοικητές, διαφορετικούς από αυτούς των επαρχιών.

Δ)ο αυτοκράτορας συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες, έγινε απροσπέλαστος από τους υπηκόους, φορούσε διάδημα και πορφύρα και απαιτούσε προσκύνηση, ενώ απαίτησε να λατρεύεται σαν θεός.

Aπό το 305 μ.Χ (απόσυρση του Διοκλητιανού) και για τα επόμενα 20 χρόνια υπάρχουν πολλές συγκρούσεις στην αυτοκρατορία.

Ο Κωνσταντίνος είναι γιος του Καίσαρα Κωνστάντιου του Χλωρού και διαδέχτηκε τον πατέρα του ως διοικητής των δυτικών επαρχιών  της αυτοκρατορίας. Τα  τρία σημαντικά γεγονότα που σφράγισαν το χρονικό διάστημα μέχρι την επικράτησή του είναι:

• Νίκησε τον αντίπαλό του Μαξέντιο κοντά στη Ρώμη.

• Συμφωνούν με τον Αύγουστο της Ανατολής να μην προσλάβουν Καίσαρες και να διοικήσουν μόνοι τους.

•  Μετά από νίκη του στην Ανδριανούπολη θανάτωσε το Λικίνιο.

Πώς οργανώνει το κράτος ο Κωνσταντίνος.

•  Έδωσε απολυταρχικότερο χαρακτήρα στο πολίτευμα.

•  Ο αυτοκράτορας ήταν απρόσιτος στους υπηκόους και στη σύγκλητο, περιβαλλόταν από ανακτορικούς υπαλλήλους , ενώ το ανακτορικό συμβούλιο λειτουργούσε μόνο όταν εκείνος το ήθελε.

• Η σύγκλητος μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ένα τιμητικό σώμα χωρίς εξουσία.

• Ο αυτοκράτορας δεν ήταν πλέον ο ίδιος θεός ,αλλά εκλεκτός του θεού.

• Υποστήριξε το Χριστιανισμό. Καθιέρωσε το θεσμό των Οικουμενικών συνόδων, ώστε να προστατευτεί ο Χριστιανισμός από τις αιρέσεις, ίδρυσε εκκλησίες, πρόσθεσε ειδικό  χριστιανικό σύμβολο στην ασπίδα των στρατιωτών και στη σημαία.

• Υπέγραψε το διάταγμα των Μεδιολάνων(διάταγμα της Ανεξιθρησκείας), στο οποίο προβλεπόταν απόλυτη ελευθερία στην επιλογή λατρείας από τους κατοίκους της αυτοκρατορίας.

•  Μεταφέρει την πρωτεύουσα στην Κωνσταντινούπολη / Νέα Ρώμη (11 Μαϊου 330 μ.Χ), εξαιτίας την ανάγκης που προέκυψε από τις βαρβαρικές επιδρομές. Η νέα πρωτεύουσα είχε προνομιακή θέση, έδινε περισσότερες δυνατότητες καλύτερης άμυνας και οικονομικής ανάπτυξης.

Θυμόμαστε τα εξής :

1.     Η ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αρχίζει από τις 11 Μαϊου του 330 μ.Χ.

2.     Η βυζαντινή αυτοκρατορία βασίστηκε σε τρία στοιχεία :

ü Τη ρωμαϊκή πολιτική παράδοση

ü Τη χριστιανική πίστη

ü Την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

Στοιχεία που συνέβαλαν στον εξελληνισμό του ανατολικού  ρωμαϊκού κράτους.

• Η διαίρεση της αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική.

•  Η μεταφορά της πρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη.

•  Η πληθυσμιακή υπεροχή του ελληνικού στοιχείου στις ανατολικές περιοχές.

•  Η ελληνική παιδεία καλλιεργήθηκε στις σχολές της Ανατολής

•  Δάσκαλοι και ιεράρχες είχαν γαλουχηθεί μ ε τις ελληνικές ιδέες.

•  Στην Ανατολή ο κίνδυνος εκγερμανισμού απεσοβήθη εξαιτίας της αντίστασης που προέβαλαν λόγιοι και πολιτικοί .

•  Στο Πανδιδακτήριο στην Κωνσταντινούπολη  υπερτερούσε η διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ (6^ος αιώνας)

Θυμόμαστε ότι :

Κυβέρνησε την αυτοκρατορία από το 527 μ. Χ – 565 μ.Χ

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: στόχος του ήταν η ανακατάληψη των χαμένων εδαφών στη δύση και η συνοριακή άμυνα στην Ανατολή, ώστε να επιτευχθεί η ανακατάληψη της ρωμαϊκής οικουμένης.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ :με καινοτόμες ιδέες συνέβαλε στη διαμόρφωση της Βυζαντινής φυσιογνωμίας του κράτους.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στόχος του ήταν η συνοχή μιας κοινότητας λαών με συνεκτικά στοιχεία τα :

• Ελληνική πολιτιστική παράδοση

• Χριστιανική πίστη.

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

• Ισχυροποιήθηκε η απόλυτη μοναρχία. Κυριάρχησε η ιδέα ότι ο αυτοκράτορας είναι ο εκλεκτός του θεού που κυβερνά για το καλό των υπηκόων του.

•  Επιβλήθηκε μία θρησκεία και ένα δόγμα. Εκχριστιανίστηκαν πολλοί λαοί. Χτίστηκε η Αγια Σοφιά.

•  Έγινε συστηματική κωδικοποίηση του Δικαίου.Το κύριο μέρος του  νομοθετικού έργου παρέμεινε γραμμένο στα Λατινικά, όμως οι καινούργιοι νόμοι γράφτηκαν στα Ελληνικά.

Νομοθετικό Έργο Ιουστινιανού. 1.     Σε λατινική γλώσσα                        Ιουστινιάνειος Κώδικας (529 και 534) Πανδέκτης (533) Εισηγήσει̋ς(533) 2.     Σε ελληνική γλώσσα Νεαρές (μετά το 534)

•         Θεμελιώθηκε νέο διοικητικό σύστημα που απέτρεψε τον εκφεουδαρχισμό της αυτοκρατορίας. Με καινούργια νομοθετικά διατάγματα (Νεαρές) έδωσε την πολιτική εξουσία στους στρατιωτικούς διοικητές των περιοχών που ήταν περισσότερο εκτεθειμένες στις εχθρικές περιοχές. Έτσι, πετύχαινε :

•  Την προστασία των περιοχών από τις επιθέσεις των εχθρών

• Την αποτροπή της ανάπτυξης των μεγάλων γαιοκτησιών. Περιόρισε μάλιστα τους δυνατούς με διατάγματα.

1^ο ΓΕΛ ΧΑΊΔΑΡΙΟΥ

Παπαζάνη Αγγελική